Indie - religia
Hinduizm wymyka się wszelkim jednoznacznym definicjom. Religia ta nie ma ani założyciela, ani głównych władz czy hierarchii. Nie jest to także religia kierująca się prozelityzmem. Wszyscy hinduiści wierzą w Brahmana – wiecznego i nieskończonego. Wszystko, co istnieje, jest emanacją Brahmana i ostatecznie do niego powróci.
Około 12% społeczeństwa Indii to muzułmanie, stanowiący najliczniejszą mniejszość religijną w kraju. Na północy islam wprowadziły armie najeźdźców (w XVI w. imperium mogolskie kontrolowało większość północnych Indii), na południu – arabscy kupcy. Początki tej religii wywodzą się z Arabii, gdzie w VII w. działał Prorok Mahomet (Muhammad). Arabskie pojęcie islam oznacza „poddanie się”, tak więc wierni (muzułmanie) poddają się woli Allaha (Boga).
W Indiach mieszka ok. 18 mln sikhów, najwięcej w Pendżabie – kolebce tej religii. Za założyciela sikhizmu uznaje się guru Nanaka, żyjącego w XV w. Sikhizm wywodzi swe korzenie z ruchu protestu wobec systemu kastowego i zdominowaniu obrzędów przez braminów. Stanowił próbę połączenia tego, co najlepsze w islamie i hinduizmie. Święty tekst sikhijski, Guru Granth Sahib, zawiera m.in. nauki 10 sikhijskich guru.
W Indiach buddyzm praktykuje ok. 7 mln wiernych, a więc mniej niż chrześcijaństwo czy sikhizm. Budda jest postacią historyczną; przyjmuje się, że żył od ok. 563 do 483 r. p.n.e. Urodzony jako książę Siddhartha Gautama, w wieku 29 lat wyruszył na poszukiwanie oświecenia i uwolnienia od cierpień doczesnego świata. Ostatecznie osiągnął nirwanę (niezmienny stan spokoju i prawdy absolutnej) w wieku 35 lat w Bodhgaji (Bihar).